തടവറ

നിലവിളികൾപോലുമനാഥമാകുന്ന
തടവറ നിർമ്മിക്കുവാനീ വഴിവന്ന
ഭീകരജീവിയാണു യുദ്ധം

വേദനകൾ കൊണ്ടുള്ള  
അദൃശ്യമായ ചുമരുകളിൽ
അത് മരിച്ചവരുടെ ചിത്രങ്ങൾ
കാരുണ്യമില്ലാതെ  തൂക്കിയിടും

പുറത്തലയുമ്പോൾ
കത്തിപ്പോയ കൊടികളിൽ
തൊട്ടുനോക്കുവാൻ വന്ന  കാറ്റിനുപോലും
കൊടിയേന്തിയവന്റെ
രാജ്യത്തെ കുറിച്ച് ഒരു വിവരവും ലഭിക്കാത്ത
ഒരിടത്തല്ലാതെ അത് തടവറ പണിയില്ല

ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ വിസ്തൃതിയിൽ നിന്നും
അതിരു പൊളിച്ച് അത് വളരുന്നു

ഒരിക്കൽ തടവറയിലായാൽ
നഷ്ടപ്പെട്ട കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ
പ്രകാശത്തിൽ നടന്ന ഒരു കാലം മാത്രം
സന്തോഷതാരകമായി വിദൂരതയിൽ ഉദിക്കും

അതിലേക്കു പറന്നു പോകുന്നത്
സ്വപ്നം കണ്ട് അവശേഷിക്കുന്ന
പച്ചപ്പ് മെല്ലെ തലനീട്ടും

തടവറ പൊളിക്കുവാൻ
ഒരു വേരെങ്കിലും
മുതിരുമെന്നൊരുൾവിളിയാൽ !

ഏകാന്തത

പതുക്കെ പോവുന്ന
ഓർമ്മയുടെ പുറത്ത്
സവാരി ചെയ്യുന്ന മണൽപരപ്പാണ് ഏകാന്തത

എല്ലാം വറ്റിപ്പോയെന്നും
എല്ലാം ഉണങ്ങിപ്പോയെന്നും
തോന്നാൻ തുടങ്ങിയാൽ
വെറുതെയൊന്നാശ്വസിക്കാൻ
അവിടെ ഒരു മരീചിക പോലും
ഉണ്ടാവില്ല;
ഓർമ്മയുടെ വാഹനമാല്ലാതെ
ഒന്നും അവിടെ നിന്നും
രക്ഷപ്പെടുത്തില്ല.

ഇലയുടെ ഞരമ്പുകളിൽ

എന്റെ ഓർമ്മയിൽ
വീണു കിടക്കുന്ന
ഇലയുടെ
ഞരമ്പുകളിൽ
നിന്റെ രക്തം

കാറ്റെത്ര ആട്ടിയകറ്റാൻ
ശ്രമിച്ചിട്ടും
എന്റെ തണലിൽ,
എന്റെ നിഴലിൽ,
പച്ചപ്പു പോയ ഇലകൾ
വിറയ്ക്കുന്നു
പിടയ്ക്കുന്നു

എന്റെ മരമേ
എന്റെ മരമേ
എന്ന് ഇലകൾ
വിതുമ്പുന്നു

അതിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നും
ഓർമ്മയുടെ ഞരമ്പുകളിൽ
വീണു മരമേ മരമേ
എന്നു നീയും !

സങ്കടം ഒരു കടമാണ്

സങ്കടം ഒരു കടമാണ്.

സന്തോഷം തീരുമ്പോൾ
അവശേഷിക്കുന്ന ശൂന്യത
വിരസതയോടു വാങ്ങി
നമുക്ക് തരുന്നത് .

സന്തോഷത്തിനു പകരം വെക്കാനാവാത്ത
ഒരിക്കലും തിരിച്ചേൽപ്പി ക്കാനാകാത്ത
നിത്യ കടം !

എല്ലാ വയലും നികന്നാൽ
അരി മുഴുവനും  തീർന്നാൽ
റബ്ബർ തിന്നാൻ പറ്റില്ലെന്ന്
ശരിക്കു മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ
മാത്രമേ നമുക്കത് മനസ്സിലാകൂ 

അണു കുടുംബം

ചൂടാവാതെ
തിളച്ചു മറിയുന്ന
ജീവിതം, കടൽ
ചൂടാറാതെ
തണുത്തു പെയ്യുന്ന
മഴ, ഉടൽ
ചുവടുതെറ്റിയിട്ടും
വീഴാതെ മുന്നേറുന്ന
കാറ്റ് ,മകൾ
ചുവടു തെറ്റാതെ
വീണു തകർന്ന
മാമ്പഴം ,മകൻ
എല്ലാം കണ്ടിട്ടും
കാഴ്ചയില്ലാതെ
രാത്രിയാവുന്നു അച്ഛൻ
ഒന്നും കാണാതെ
അലമാരയിലെ
സ്വർണ്ണമായി,അമ്മ

ഒരു വിരഹകവിത ...............................................

വേദനയുടെ ചാലുകളിൽ
മുമ്പെങ്ങോ തകർത്തൊഴുകിയ
മലവെള്ളപ്പാച്ചിലിന്റെ ഓർമ്മ
നിന്നിൽ
ആഴത്തിൽ ഇപ്പോഴും
വേരുകളിറക്കുന്നു

അതുകൊണ്ടാണ്
സന്തോഷം   പൂച്ചക്കുട്ടിയുടെ
കാലുകളിൽ നടക്കാൻ
തുടങ്ങിയപ്പോൾ
കുത്തൊഴുക്കിന്റെ
ശക്തിയിൽ   ഒഴുകിപ്പോയത്

പൂച്ചയായും
പൂവായും
പൂനിലാവായും
ഞാനിനിയും വരും

പക്ഷേ
നിന്നിലെ ഒഴുക്കിന്റെ  ഓർമ്മ!

അതെന്നെ
നീ
വിചാരി ച്ചതിനു മപ്പുറത്തേക്ക്
ഒരു പാറക്കല്ലിനെയെന്നപോലെ
ഉരുട്ടുന്നു .

വേദന ഞാനുമറിയുന്നു
ഉരുണ്ടുരുണ്ട്
മിനുത്തു മിനുത്ത് .

മഴമകളോട് മഴയച്ഛൻ ....................................................

മകളേ
വെയിൽ നടക്കും വഴിയേ
പോകരുതെന്ന്
മഴമകളോട് മഴയച്ഛൻ.

അച്ഛൻ പറഞ്ഞു തീരും മുമ്പവളാവഴി പോയി
പുഴയാകും മുമ്പുണങ്ങിപ്പോയി.

മഴയച്ഛൻ തോരാതൊരു
പെരുമഴയായി
മകളുടെ കുഴിമാടത്തിൽ നിറഞ്ഞു,

''മകളേ ,
മഴയെന്നാൽ
മണ്ണും മനസ്സും കുളിർപ്പിച്ചൊരു പെയ്യലാണ്

അല്ലാതെ
നീ കരുതിയ പോലെ
ഉടലിളക്കിയൊരു കാറ്റിനൊപ്പം
സ്വയമറിയാതുള്ള വീഴലല്ല!
................................................................
**********************************മുനീർ അഗ്രഗാമി ************

മഴ വരയ്ക്കുന്നു

വരച്ച ചിത്രങ്ങളിൽ
മതിവരാതെ
വീണ്ടും വീണ്ടും മഴ
ബ്രഷ് ചലിപ്പിക്കുന്നു

മണ്ണിൽ ചായങ്ങൾ ഇളക്കിയെടുത്ത്
പിക്കാസോയും ദാലിയും
വാൻഗോഗും രവിവർമ്മയും
വരയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ച്
പരാജയപ്പെട്ട വേദനകൾ
മഴ വരയ്ക്കുന്നു

ഞാനും നീയും
മുരിങ്ങ മരവും
മാവിൻ തൈകളും
വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിയുന്നു

രാവും പകലുമതു നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ
തളിരിലകളും മിന്നാമിനുങ്ങും
വരാൽ കുഞ്ഞുങ്ങളും
അതു കാണാൻ വരും

അന്നേരം കുടചൂടി പ്പോകുന്ന
അരസികനായ ഒരാൾ
വീശുന്ന വലയിൽ
കുടുങ്ങി ചിത്രം കീറും

എന്നാലും മഴ വീണ്ടും വീണ്ടും വരയ്ക്കും